پیشگیری از هپاتیت

هپاتیت به معنای التهاب کبده که عوامل مختلفی مثل از جمله مصرف الکل که باعث آسیب زدن به کبد و چربی کبد میشه ویروس‌ یا داروها همگی میتونن باعث التهاب کبد بشن .

هپاتیت به معنای التهاب کبد است. اغلب، یک عفونت ویروسی علت این التهابه. ویروس‌های شناخته شده به عنوان هپاتیت A، هپاتیت B و هپاتیت C شایع‌ترین علل هستند. هپاتیت D و E نیز می‌توانند علائمی ایجاد کنن، اما نادر هستن. سایر ویروس‌ها، برخی داروها و سموم، برخی بیماری‌های خودایمنی و مصرف طولانی مدت و زیاد الکل نیز می‌تونن باعث هپاتیت بشن.

هپاتیت A اغلب بدون هیچ درمانی به خودی خود از بدن خارج میشه. التهاب ناشی از هپاتیت B یا C ممکنه مزمن باشه و منجر به آسیب طولانی مدت کبد و سایر عوارض بشه.

وقتی ویروس هپاتیت وارد جریان خون میشه و به سلول‌های کبد حمله می‌کنه، سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با آن واکنش نشان میده. التهاب موقت بخشی از این پاسخه. اما اگر التهاب ماه‌ها یا سال‌ها ادامه دار باشه، می‌تونه به سلول‌های کبد آسیب برسونه یا حتی آنها را از بین ببره.

آسیب کبدی می‌تونه مانع از پردازش مواد مغذی ضروری توسط بدن و دفع سموم از بدن بشه. بدون درمان، هپاتیت ویروسی می‌تونه منجر به زخم شدن کبد بشه که به آن سیروز نیز میگن و عملکرد کبد را مختل می‌کنه. هپاتیت B یا C درمان نشده همچنین می‌تواند منجر به سرطان کبد بشه.

هپاتیت‌های A، B، C، D و E هر کدام توسط نوع خاصی از ویروس هپاتیت ایجاد میشن. همه این ویروس‌ها مسری هستند. هپاتیت A می‌تونه از طریق غذای آلوده، آب یا تماس شخصی با فرد آلوده منتقل بشه. هپاتیت B و D از طریق تماس با مایعات بدن مانند خون یا مایع منی منتقل میشن. شایع‌ترین علت هپاتیت C، اینه که از طریق خون منتقل میشه. غذا یا آب آلوده منابع بالقوه عفونت هپاتیت E هستن. این ویروس‌ها می‌تونن افراد را در هر سنی، از جمله نوزادان، در صورت انتقال ویروس از مادر آلوده به فرزند در هنگام زایمان، تحت تأثیر قرار بدن.

هر نوع هپاتیت ویژگی‌های متمایزی دارد و پزشک شما بر اساس نوع ویروسی که شما را تحت تأثیر قرار میده، تصمیمات مهمی در مورد درمان می‌گیره. در این مقاله انواع هپاتیت، راه های پیشگیری و درمان آن را خدمت شما ارائه میدهیم.

انواع هپاتیت

هپاتیت انواع مختلفی داره که میتونه حاد یا مزمن باشه. برخی از انواع آن شایع‌تر از بقیه هستند:

هپاتیت A

هپاتیت A عفونت کبده که توسط ویروس هپاتیت A ایجاد میشه. علائم ممکنه تا هفته‌ها پس از عفونت ظاهر نشوند و برخی از افراد هیچ علامتی ندارن.

این بیماری می‌تونه حتی قبل از بروز علائم و یک هفته یا بیشتر پس از آشکار شدن علائم، از فردی به فرد دیگر منتقل بشه. هپاتیت A می‌تونه از طریق آب و غذایی که با مقادیر میکروسکوپی مدفوع حاوی ویروس آلوده شده، منتقل بشه. این امر در مناطقی که بهداشت ضعیفی دارند، شایع‌تره. هپاتیت A همچنین می‌تونه از طریق رابطه جنسی محافظت نشده از فردی به فرد دیگر منتقل بشه.

علائم هپاتیت A شامل علائمی شبیه آنفولانزا مانند تب، حالت تهوع، از دست دادن اشتها و اسهاله. هپاتیت A همچنین ممکنه باعث زردی شود، وضعیتی که باعث میشه پوست و چشم‌ها زرد به نظر برسند و باعث بشه مدفوع به رنگ روشن و ادرار تیره بشه.

هپاتیت A یک بیماری کوتاه مدت یا حاده. وقتی علائم ایجاد میشن، ممکنه باعث بیماری شدیدی شوند که نیاز به بستری شدن در بیمارستان و دریافت مایعات داخل وریدی داره. همچنین واکسینه کردن نوزاد در برابر ویروس هپاتیت A برای ایجاد ایمنی طولانی مدت بسیار مهمه. این واکسن برای کودکان ۱۲ ماهه و بالاتر توصیه میشه.

هپاتیت B

هپاتیت B یک عفونت کبدیه که توسط ویروس هپاتیت B ایجاد میشه . افراد آلوده به این ویروس ممکنه علائمی داشته باشن یا نداشته باشن، اما همچنان می‌تونن ویروس را به دیگران منتقل کنن. علائم شامل زردی، از دست دادن اشتها، حالت تهوع، استفراغ، درد شکم و درد مفاصله.

این عفونت ممکنه حاد، به معنی کوتاه مدت، یا مزمن باشه، به این معنی که برای مدت طولانی ادامه داره، حتی اگه علائم هرگز ظاهر نشن. هپاتیت اگر بیش از شش ماه طول بکش، مزمنه.

در بیشتر بزرگسالان، بدن در عرض چند ماه بدون هیچ گونه آسیب دائمی کبد، در مبارزه با ویروس هپاتیت B موفق میشه. با این حال، در برخی، هپاتیت B به یک بیماری طولانی مدت تبدیل میشه و می‌تونه منجر به آسیب کبدی یا سرطان کبد بشه.

عوامل خاصی خطر ابتلا به عفونت را افزایش می‌دهند. این عوامل شامل استفاده مشترک از سوزن هنگام تزریق مواد مخدر، رابطه جنسی محافظت نشده، انجام خالکوبی یا سوراخ کردن بدن توسط کسی که از سوزن تمیز استفاده نمی‌کنه، سفر به کشورهایی که هپاتیت B در آنها شایعه، دیالیز طولانی مدت و استفاده مشترک از وسایلی مانند مسواک یا تیغ با فرد آلوده است. مردانی که با مردان دیگر رابطه جنسی دارند نیز در معرض خطر بیشتری هستند.

افراد باردار مبتلا به هپاتیت B می‌توانند عفونت را هنگام تولد به نوزادان خود منتقل کنند. نوزادانی که از مادرانی با سطح بالای هپاتیت B در خون خود متولد میشن، در مقایسه با نوزادانی که از مادرانی با “بار ویروسی” پایین‌تر متولد میشن، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این ویروس هستند. در صورت لزوم، درمان ضد ویروسی در سه ماهه سوم بارداری برای کاهش خطر انتقال عفونت به نوزاد انجام میشه. واکسیناسیون در عرض ۱۲ ساعت پس از تولد، همراه با تزریق دارویی به نام ایمونوگلوبولین هپاتیت B، در پیشگیری از عفونت بسیار مؤثره.

هپاتیت C

هپاتیت C یک عفونت کبدی است که توسط ویروس هپاتیت C ایجاد میشه. اغلب، این بیماری علائمی ایجاد نمی‌کنه و فرد ممکنه سال‌ها یا دهه‌ها بدون اطلاع از آن با هپاتیت C زندگی کنه.

هپاتیت C مسری است و حتی اگر فرد هرگز علائمی نداشته باشد، می‌تونه باعث آسیب جدی به کبد بشه. بدون درمان، هپاتیت C ممکنه منجر به سیروز، که زخم شدن کبد است، و سرطان کبد بشه. اگه علائمی ایجاد بشه، معمولاً شامل خستگی، درد مفاصل، ادرار تیره، ضعف عضلانی و زردی میشه.

هپاتیت C از فردی به فرد دیگر، عمدتاً از طریق تماس با خون آلوده، منتقل میشه. طبق اعلام مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها، استفاده مشترک از سوزن در طول مصرف مواد مخدر داخل وریدی، شایع‌ترین راه شیوع ویروس هپاتیت C است.

سایر عوامل خطر شامل رابطه جنسی محافظت نشده با شرکای متعدد، استفاده مشترک از وسایلی مانند نی هنگام استنشاق مواد مخدر از طریق بینی، و انجام خالکوبی یا پیرسینگ توسط کسی که از تجهیزات ناپاک استفاده می‌کنه، میشه. دریافت خون قبل از سال ۱۹۹۲ نیز از عوامل خطر ابتلا به هپاتیت C است.

پزشکان توصیه می‌کنن که همه بزرگسالان حداقل یک بار در طول زندگی خود از نظر هپاتیت C غربالگری بشن.

هپاتیت D

هپاتیت D که با نام هپاتیت دلتا نیز شناخته میشه، یک عفونت کبدیه که توسط ویروس هپاتیت D ایجاد میشه. فقط افرادی که هپاتیت B دارند می‌تونن به هپاتیت D نیز مبتلا بشن.

علائم آن، مانند تب، ادرار تیره و زردی، مشابه علائم هپاتیت B است. ممکنه همزمان به هپاتیت B و D مبتلا باشید و این می‌تونه منجر به بیماری شدیدتری بشه.

مانند هپاتیت B، ویروسی که باعث هپاتیت D میشه می‌تونه از طریق خون یا سایر مایعات بدن مانند مایع منی یا بزاق منتقل بشه.

برخی از افراد مبتلا به هپاتیت B در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به هپاتیت D هستند. عوامل خطر شامل زندگی یا رابطه جنسی با فرد مبتلا به هپاتیت B، استفاده مشترک از سوزن یا سرنگ هنگام تزریق مواد مخدر و سفر به منطقه‌ای است که هپاتیت D در آن شایعه.

در افرادی که عفونت حاد یا کوتاه مدت هپاتیت B دارند، هپاتیت D معمولاً ظرف چند هفته برطرف میشه. هپاتیت D در افرادی که هپاتیت B مزمن دارند، تمایل به مزمن شدن یا طولانی شدن داره.

هپاتیت D مزمن می‌تونه عوارض جدی از جمله سیروز یا زخم کبد، نارسایی کبد و سرطان کبد ایجاد کنه.

هپاتیت E

هپاتیت E یک عفونت کبدیه که توسط ویروس هپاتیت E ایجاد میشه. این عفونت‌ها معمولاً حاد یا کوتاه‌مدته. اما اگه سیستم ایمنی بدن نتونه با ویروس مبارزه کنه، هپاتیت E می‌تونه مزمن بشه.

اغلب، افراد مبتلا به هپاتیت E هیچ علامتی ندارند. در صورت بروز علائم، می‌توانند شامل خستگی، از دست دادن اشتها، درد شکم و زردی باشند. این عفونت از طریق آب آلوده، گوشت خوک یا شکار وحشی نپخته و در موارد نادر، خون منتقل میشه. افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، در معرض خطر ابتلا به عوارضی مانند سیروز، به معنی زخم شدن کبد میشن.

علائم هپاتیت چیست؟

علائم هپاتیت می‌تونه پنهان باشه و تا چند وقت خودشو نشون نده. و فوراً متوجه تغییرات در بدن خودتون نشید. وقتی متوجه شدید، ممکنه علائمی مانند موارد زیر را مشاهده کنید:

اسهال

خستگی

احساس ضعف یا ناراحتی

تب (در صورت ابتلا به عفونت ویروسی)

حالت تهوع یا نداشتن اشتها

درد در سمت راست بالای شکم

اگر هپاتیت مزمن دارید که آسیب بیشتری به کبد میزنه، ممکنه علائم دیگری نیز داشته باشید. علائم هپاتیت مزمن عبارتند از:

گیجی، عدم تعادل یا خواب‌آلودگی

ادرار تیره رنگ و مدفوع روشن رنگ

خارش پوست

پوست زرد یا ته رنگ زرد در سفیدی چشم ( یرقان )

چه چیزی باعث هپاتیت می‌شود؟

عوامل زیادی می‌تونن باعث هپاتیت بشن. شایع‌ترین علت ، قرار گرفتن در معرض ویروس‌ها، بیماری‌هایی که به کبد آسیب میزنن همچنین قرار گرفتن در معرض سمومی مانند الکل، داروها از جمله داروها و مواد شیمیایی باعث هپاتیت بشن.

اقدامات پیشگیری از هپاتیت:

واکسیناسیون

واکسن‌های هپاتیت A و هپاتیت B مؤثرترین اقدامات پیشگیرانه در برابر این ویروس‌ها هستن. این واکسن‌ها از دهه ۱۹۹۰ بخشی از مراقبت‌های بهداشتی معمول برای نوزادان بودن.

این واکسن‌ها را می‌توان به افراد در هر سنی تزریق کرد. اگر در دوران نوزادی واکسینه نشدید، اکنون می‌تونید واکسینه شوید. واکسیناسیون محافظت طولانی‌مدت در برابر عفونت ایجاد می‌کنه. حتی اگر اخیراً در معرض ویروس هپاتیت A یا B قرار گرفته باشید، این واکسن‌ها ممکنه از عفونت جلوگیری کنن. واکسیناسیون ظرف ۲۴ ساعت پس از مواجهه احتمالی انجام میشه.

واکسیناسیون هپاتیت B همچنین به محافظت در برابر هپاتیت D کمک می‌کنه، زیرا فقط افراد آلوده به هپاتیت B می‌تونن به هپاتیت D مبتلا بشن.

هیچ واکسنی برای هپاتیت C وجود نداره. پزشکان برای جلوگیری از عفونت، رفتارهای خاصی مانند اجتناب از سوزن‌های مشترک و سایر عوامل خطر را توصیه می‌کنند.

برای محافظت در برابر هپاتیت E، هنگام سفر به کشورهایی که این ویروس در آنها شایعه، از نوشیدن آب تصفیه نشده و خوردن گوشت نیم‌پز خودداری کنید. .

واکسن هپاتیت A

اگر قصد سفر به کشوری را دارید که هپاتیت A در آن شایعه و قبلاً واکسینه نشدید، پزشکان توصیه می‌کنند قبل از سفر واکسن هپاتیت A را بزنید. این واکسن شامل دو دوزه که با فاصله شش ماه انجام میشه. حتی اگه سفرتون یهویی شد و فقط برای تزریق اول وقت دارید واکسنو بزنید، واکسن تا حدودی از شما محافظت می‌کنه. می‌توانید هنگام بازگشت، دوز دوم را انجام دهید.

عوارض جانبی واکسن هپاتیت A شامل درد در محل تزریق، سردرد و خستگیه. شما نمی‌تونید از طریق واکسن هپاتیت A به هپاتیت A مبتلا شوید. به ندرت، این واکسن ممکنه ظرف چند دقیقه یا چند ساعت پس از تزریق باعث واکنش آلرژیک شود. اگر پس از واکسیناسیون، علائم شبه آنفولانزا به طور ناگهانی شروع شد، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

برخی از مسافران، از جمله افراد بالای ۴۰ سال و کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارن، بیماری مزمن کبدی یا یک بیماری زمینه ای دارن، ممکنه در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به هپاتیت A باشن. تزریقی به نام ایمونوگلوبولین، که محافظت فوری و موقت در برابر عفونت ایجاد می‌کنه، ممکنه توصیه بشه، به خصوص اگر کمتر از ۲ هفته دیگر سفر می‌کنید.

واکسن هپاتیت B

واکسیناسیون هپاتیت B برای همه در دسترسه. این واکسن برای همه نوزادان در بدو تولد و برای کودکان، نوجوانان و بزرگسالان تا سن ۵۹ سالگی که در دوران نوزادی واکسینه نشدن، توصیه میشه. بزرگسالان مسن‌تر دارای عوامل خطر ابتلا به هپاتیت B نیز باید واکسینه بشن. بزرگسالان ۶۰ سال به بالا بدون عوامل خطر می‌تونن این واکسن را دریافت کنند و باید در این مورد با پزشک خود مشورت کنند.

واکسیناسیون هپاتیت B شامل دو، سه یا در موارد نادر، چهار دوزه که به نوع واکسن، سن و وضعیت سلامتی فرد بستگی داره. همه نوزادانی که از افراد مبتلا به هپاتیت B مزمن متولد میشن، باید ظرف ۱۲ ساعت پس از تولد، ایمونوگلوبولین هپاتیت B و واکسن هپاتیت B دریافت کنن.

اگر قصد سفر به کشوری را دارید که هپاتیت B در آن شایعه، پزشکان توصیه می‌کنند حداقل شش ماه قبل از سفر، واکسیناسیون را شروع کنید تا در برابر هپاتیت محافظت بشید.

عوارض جانبی واکسن هپاتیت B نادره، اما ممکنه در محل تزریق احساس درد کنید. واکسن هپاتیت B نمی‌تونه باعث عفونت هپاتیت B بشه.

پیشگیری رفتاری

عادات مفید روزانه، رعایت بهداشت و اجتناب از تماس با اشیاء یا مایعات بدن آلوده می‌تونه از ابتلا به هر یک از ویروس‌های هپاتیت جلوگیری کنه.

هپاتیت A

از طریق تماس نزدیک با فرد آلوده یا تماس با آب و غذای آلوده به مدفوع، که ممکنه در مکان‌هایی با بهداشت ضعیف رخ بده، منتقل میشه. اگر به کشوری سفر می‌کنید که هپاتیت A در آن شایعه، پزشکان توصیه می‌کنن از آب لوله‌کشی، میوه و سبزیجات تازه مگر اینکه قابل پوست کندن باشند، و همچنین شستن مکرر دست‌ها توصیه میشه.

هپاتیت B

از طریق مایعات بدن، از جمله خون و مایع منی، منتقل میشه. رعایت رابطه جنسی ایمن می‌تونه به جلوگیری از عفونت کمک کنه. ویروس هپاتیت B همچنین می‌تواند تا هفت روز در خارج از بدن زنده بمونه، بنابراین از به اشتراک گذاشتن مسواک، تیغ یا سوزن خودداری کنید. خالکوبی و پیرسینگ نیز در صورت استریل نبودن سوزن‌های مورد استفاده می‌تونن این عفونت را منتقل کنن.

هپاتیت C

از طریق تماس با خون آلوده منتقل میشه. بهترین پیشگیری، استفاده از سوزن مشترکه که می‌تونه مقادیر کمی خون را از یک فرد به فرد دیگر منتقل کنه اجتناب کنید. تماس با هر چیزی که خون آلوده روی آن باشه مانند دستمال کاغذی، بانداژ یا دست و انگشتان می‌تونه ویروس را پخش کنه. رابطه جنسی ایمن و بهداشت خوب نیز می‌تونه شما را از عفونت محافظت کنه.

هپاتیت D

فقط افراد مبتلا به هپاتیت B را آلوده می‌کنه. این بیماری از طریق خون، مایع منی و بزاق فرد آلوده منتقل میشه. شما می‌تونید با رعایت نکات بهداشتی در رابطه جنسی، خطر ابتلا به هپاتیت D را کاهش بدید. همچنین، از به اشتراک گذاشتن مسواک، تیغ و سوزن با افراد دیگر خودداری کنید.

هپاتیت E

از طریق آب و غذای آلوده به مدفوع منتقل میشه. برای کاهش خطر ابتلا به عفونت، پزشکان توصیه می‌کنن هنگام سفر به کشورهایی که هپاتیت E در آنها شایعه، از آب معدنی استفاده کنید و هنگام مسواک زدن، درست کردن یخ و شستشوی میوه‌ها و سبزیجات از آب لوله‌کشی خودداری کنید. شایع‌ترین نوع هپاتیت E را می‌توان با مصرف گوشت خوک، گراز وحشی و گوزن نپخته بهش دچار شد. برای جلوگیری از خطر عفونت، مطمئن بشید که این غذاها کاملاً پخته شدن.

جدول تفاوت انواع هپاتیت A، B، C

عوامل	هپاتیت A	هپاتیت ب	هپاتیت C
علائم	خستگی/کسالت تب پوست یا چشم‌های زرد از دست دادن اشتها ادرار تیره مدفوع به رنگ روشن حالت تهوع درد معده اسهال	خستگی/کسالت تب پوست یا چشم‌های زرد از دست دادن اشتها ادرار تیره مدفوع به رنگ روشن حالت تهوع درد معده استفراغ درد مفاصل	خستگی/کسالت تب پوست یا چشم‌های زرد از دست دادن اشتها ادرار تیره مدفوع به رنگ روشن حالت تهوع درد معده استفراغ
علل	قرار گرفتن در معرض مدفوع فرد مبتلا به هپاتیت A غذا و آب آلوده ناشی از ویروس هپاتیت A	قرار گرفتن در معرض خون، مایع منی یا ترشحات واژن فرد مبتلا به هپاتیت B می‌تونه هنگام تولد از مادر به نوزاد منتقل بشهناشی از ویروس هپاتیت B (HBV)	قرار گرفتن در معرض خون فرد مبتلا به هپاتیت C می‌تونه از مادر به نوزاد در هنگام تولد منتقل بشه، اگرچه نادر است ناشی از ویروس هپاتیت C (HCV)
دوره نفهتگی	۱۵-۵۰ روز (میانگین ۲۸ روز)	۴۵-۱۶۰ روز (میانگین ۹۰ روز)	۱۴-۱۸۰ روز (میانگین ۴۵ روز)
جمعیت در معرض خطر	افرادی که حمام یا آشپزخانه مشترکی با فرد مبتلا به هپاتیت A دارند افرادی که در مناطقی زندگی می‌کنند که هپاتیت A در آنجا شایعه یا به آنجا سفر می‌کنند افرادی که با فرد مبتلا به هپاتیت A رابطه جنسی دارند افرادی که در مهدکودک یا سایر مکان‌هایی که افراد به پوشک یا کمک برای دستشویی رفتن نیاز دارند، کار می‌کنند یا به آنجا می‌روند.	افرادی که از سوزن‌های مشترک برای تزریق مواد مخدر، خالکوبی یا پیرسینگ استفاده می‌کنند یا با آنها کار می‌کنند افرادی که با فرد مبتلا به هپاتیت B رابطه جنسی دارند افرادی که ممکنه در محل کار در معرض خون یا مایعات بدن قرار گیرند افرادی که تیغ، مسواک یا سایر وسایل مراقبت شخصی را با فرد مبتلا به هپاتیت B به اشتراک میذارن یا با او در تماس هستند	افرادی که از سوزن‌های مشترک برای تزریق مواد مخدر، خالکوبی یا پیرسینگ استفاده می‌کنند یا با آنها کار می‌کنند افرادی که با فرد مبتلا به هپاتیت C رابطه جنسی دارند
واکسیناسیون	بله ممکن است در یک سالگی یا بعد از آن داده شود	بله باید از بدو تولد شروع شود همه افراد از بدو تولد تا ۱۸ سالگی باید واکسینه شوند نوزادانی که از مادران مبتلا به هپاتیت B متولد می‌شوند، باید ظرف ۱۲ ساعت واکسن دریافت کنند.	هیچ واکسنی در دسترس نیست؛ با این حال، تحقیقات در این زمینه مثبت است
درمان	نیازی به درمان نیست ممکنه ظرف ۲ تا ۶ ماه خود به خود از بین برود	درمان داره	درمان داره
تشخیص پس از عمل	استراحت، الکل نخورید فقط داروهای تایید شده توسط پزشک مصرف کنید سالم غذا بخورید معاینات منظم انجام دهید واکسن هپاتیت A دریافت کنید خون، عضو یا بافت اهدا نکنید	استراحت، الکل نخورید فقط داروهای تایید شده توسط پزشک مصرف کنید سالم غذا بخورید  معاینات منظم انجام دهید واکسن هپاتیت A و B بزنید خون، عضو یا بافت اهدا نکنید	استراحت، الکل نخورید فقط داروهای تایید شده توسط پزشک مصرف کنید سالم غذا بخورید  معاینات منظم انجام دهید واکسن هپاتیت A و B بزنید خون، عضو یا بافت اهدا نکنید
شدت	به ندرت شدید	مزمن سالانه تعداد زیادی بر اثر هپاتیت B جان خود را از دست می‌دهند. مرگ ناشی از بیماری مزمن کبدی در ۱۵ تا ۲۵ درصد از افراد مبتلا به عفونت مزمن رخ می‌دهد. افرادی که عفونت مزمن HBV دارند، خطر بسیار بیشتری برای نارسایی کبد و سرطان کبد دارند.	می‌تواند کشنده باشد در ایران، سالانه تعداد زیادی بر اثر HCV جان خود را از دست می‌دهند. افرادی که به عفونت مزمن HCV مبتلا هستند، خطر بسیار بیشتری برای نارسایی کبد و سرطان کبد دارند. بیماری مزمن کبدی مرتبط با HCV علت اصلی پیوند کبده.

درمان هپاتیت

درمان هپاتیت حاد

هپاتیت حاد، به‌ویژه هپاتیت A، B و E، معمولاً نیازی به درمان دارویی خاصی ندارن و بیشتر به مراقبت نیاز دارن.

استراحت کافی:

با استراحت بدن انرژی خودشو صرف مبارزه با عفونت میکنه. نقش خواب در سلامتی بسیار تاثیر گذاره.

تغذیه مناسب و هیدراتاسیون:

مصرف مایعات کافی برای جلوگیری از کمبود آب بدن و داشتن رژیم غذایی متعادل و سالم و مصرف مایعات برای جلوگیری از کم آبی بدن برای کبد ضروریه.  

پرهیز از الکل و داروهای مضر:

الکل و برخی داروها می‌توانند کبدو نابود کنن. اگه در دوره بیماری هستید پزشک ممکنه توصیه کنه که از مصرف الکل و داروهایی مانند استامینوفن (تیلنول) خودداری کنید.

درمان هپاتیت مزمن

هپاتیت B و C می‌تونن مزمن بشن. درمان هپاتیت مزمن اغلب شامل استفاده از داروهای ضدویروسیه که به کاهش یا از بین بردن ویروس در بدن کمک می‌کنن. هدف از درمان هپاتیت مزمن، جلوگیری از آسیب بیشتر به کبد، کاهش خطر سیروز (زخم شدن کبد) و سرطان کبده.

هپاتیت B مزمن

داروهای ضدویروسی: داروهایی مانند تِنوفوویر (Tenofovir) و اِنتِکاویر (Entecavir) می‌توانند تکثیر ویروس هپاتیت B را در بدن متوقف کرده و التهاب کبد را کاهش بدن. در اغلب موارد، ممکنه دکتر برای مدت طولانی و حتی به صورت مادام‌العمر بهتون بگه مصرف کنید.

هپاتیت C مزمن

داروهای ضدویروسی با عملکرد مستقیم (DAA): درمان هپاتیت C در سال‌های اخیر با داروهای جدید بسیار متحول شده. این داروها بسیار مؤثر هستند و می‌توانند در دوره‌ای معمولاً ۸ تا ۱۲ هفته ویروس را به طور کامل از بدن پاک کنند. داروهایی مانند سوفوسبوویر/لدی‌پاسویر (Sofosbuvir/Ledipasvir) و سوفوسبوویر/وِلپاتاسویر (Sofosbuvir/Velpatasvir) از این دسته‌اند.

درمان هپاتیت الکلی و خودایمنی

هپاتیت الکلی: این نوع هپاتیت همونطور که ازط اسمش مشخصه درمانش با قطع مصرف الکل است. ممکنه استفاده از کورتیکواستروئیدها و نیاز به بستری شدن در موارد شدید داره.

هپاتیت خودایمنی: این نوع هپاتیت زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن به کبد حمله می‌کنه. درمان معمولاً با داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی مانند پردنیزولون (Prednisolone) و آزاتیوپرین (Azathioprine) انجام میشه.

لحظه جمع بندی:

شما یا رعایت موارد خیلی ساده میتونید در پیشگیری از هپاتیت به خودتون کمک کنید. یک سری نکاتی هستن که ممکنه برای خیلی از ماها کم اهمیت باشه پس بهتره که از کنارش به راحتی نگذریم و سلامتی خودمون در اولویت باشه

یک سری افراد به خاطر شرایط کاری که دارن بیشتر از بقیه در معرض ابتلا به هپاتیت هستن مثل کادر درمانی، بیماران دیالیزی یا افراد با سابقه رفتارهای پرخطر، که باید با پزشک صحبت کنن کنید تا در صورت نیاز واکسیناسیون یا آزمایش‌های لازم را انجام بدن. مصرف الکل میتونه به کبد آسیب برساند و وضعیت افراد مبتلا به هپاتیت را بدتر کنه، بنابراین از مصرف آن خودداری کنید.

سوالات متداول

https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/hepatitis

https://www.medicinenet.com/whats_worse_hepatitis_a_b_or_c/article.htm

https://nyulangone.org/conditions/hepatitis/types

https://nyulangone.org/conditions/hepatitis/prevention